Po 127 zakończyły posługę. Siostry Boromeuszki opuściły Nakło Śląskie
To koniec niezwykle ważnego rozdziału w historii Nakła Śląskiego. Po 127 latach Siostry Boromeuszki opuściły dom zakonny.
Ich obecność, zapoczątkowana pod koniec XIX wieku z inicjatywy hrabiego Łazarza Henckla von Donnersmarcka, na trwałe wpisała się w historię lokalnej społeczności. Przez kolejne pokolenia siostry niosły pomoc dzieciom, osobom chorym i z niepełnosprawnościami, tworząc miejsce, które dla wielu stało się prawdziwym domem. Wczoraj, podczas uroczystej Mszy Świętej w kościele parafialnym w Nakle Śląskim podziękowano Siostrom Boromeuszką za 127 lat obecności i posługi.
Historia Sióstr Boromeuszek w Nakle Śląskim rozpoczęła się w 1899 roku
To właśnie wtedy, na życzenie hrabiego Łazarza Henckla von Donnersmarcka, siostry zostały skierowane tutaj przez Dom Prowincjalny w Trzebnicy. Hrabia pragnął utworzyć zakład opiekuńczy dla sierot, których ojcowie zginęli podczas pracy w należących do niego kopalniach. W tym celu przekazał zgromadzeniu duży budynek przy ulicy Głównej 8. Uroczyste poświęcenie placówki odbyło się 13 listopada 1899 roku. Początkowo nosiła ona nazwę „Zakład Św. Łazarza”, na cześć swojego fundatora.
Od sierocińca do miejsca wielkiej troski o drugiego człowieka
Pierwsze lata działalności placówki były okresem intensywnej pracy i rozwoju. Początkowo posługę pełniły cztery siostry, jednak już w 1902 roku ich liczba wzrosła do dziesięciu. Zakres podejmowanych działań był bardzo szeroki. Prowadzono sierociniec i przedszkole, pielęgnowano chorych w ich domach, organizowano szkołę gospodarstwa domowego, warsztaty tkackie oraz kursy kroju i szycia dla dziewcząt. Szczególną rolę odgrywało przedszkole, nazywane wówczas ochronką. Kierowała nim siostra Władysława Jankiewicz, a od 1930 roku siostra Adriana Jakubinek, która zyskała uznanie jako ceniona wychowawczyni w całym powiecie tarnogórskim. Jej doświadczenie i umiejętności doceniał również tarnogórski Inspektorat Szkolny, powierzając jej prowadzenie lekcji pokazowych dla innych wychowawczyń przedszkolnych. Przedszkole funkcjonowało, z wyjątkiem okresu wojennego, do 1954 roku. Warto wspomnieć, że w roku szkolnym 1938/1939 uczęszczało do niego aż 89 dzieci. Po przeniesieniu placówki do nakielskiej szkoły siostra Adriana kontynuowała tam pracę do 1960 roku.
Powojenne zmiany i nowy rozdział historii
Zakończenie II wojny światowej przyniosło kolejne zmiany. Po odejściu hrabiego Donnersmarcka zakład pozostał bez dotychczasowego opiekuna i właściciela. Zarząd nad nim przejęła Opieka Społeczna z Tarnowskich Gór. Dzięki staraniom przełożonych Zgromadzenia Sióstr Boromeuszek w Mikołowie, 27 listopada 1947 roku placówka ponownie została oddana siostrom do użytkowania. Otrzymała wówczas nazwę Domu Dziecka Zgromadzenia Sióstr Boromeuszek w Mikołowie. W kolejnych latach opieką obejmowano dzieci i młodzież uczęszczające do różnych typów szkół. W roku szkolnym 1952/1953 w zakładzie przebywało 60 wychowanków. Kolejny przełom nastąpił w 1954 roku. Władze wojewódzkie zdecydowały o przekształceniu domu dziecka w Zakład Specjalny dla chłopców z głęboką niepełnosprawnością intelektualną. Dotychczasowi wychowankowie zostali skierowani do innych państwowych placówek opiekuńczych, a 10 września 1954 roku do Nakła Śląskiego przybyli pierwsi nowi podopieczni. Od tego momentu działalność sióstr koncentrowała się na opiece nad osobami z niepełnosprawnościami. W 1955 roku przy zakładzie uruchomiono pracownię, w której prowadzono różnorodne zajęcia rozwijające umiejętności i możliwości wychowanków.
Siostry nie ograniczały się jedynie do codziennej opieki. Systematycznie zdobywały i pogłębiały kwalifikacje zawodowe, aby jak najlepiej odpowiadać na potrzeby swoich podopiecznych. Wysoki poziom pracy placówki sprawił, że stała się ona miejscem praktyk dla sióstr zakonnych z całej Polski. W 1957 roku przyjeżdżały tu zakonnice między innymi z Wadowic, Wągrowca, Rzeszowa, Wrocławia, Bydgoszczy, Świebodzic, Gierałcic i Zawadzkiego.
Następne istotne zmiany nastąpiły w 1990 roku
Decyzją Ministerstwa Pracy i Polityki Socjalnej placówka była prowadzona przez Siostry Boromeuszki jako Dom Pomocy Społecznej dla Dzieci i Młodzieży Niepełnosprawnych Intelektualnie. W 2011 roku, na mocy decyzji wojewody z 24 marca, rozszerzono profil działalności placówki. Od tego czasu dom obejmował opieką również dorosłe osoby z niepełnosprawnością intelektualną. Przez wszystkie te lata zmieniały się nazwy, przepisy, struktura organizacyjna i potrzeby podopiecznych. Niezmienny pozostawał jednak główny cel działalności - troska o drugiego człowieka, zapewnienie mu opieki, bezpieczeństwa, godności i możliwie najlepszych warunków życia.
Dom Pomocy Społecznej prowadzony przez zgromadzenie będzie dalej działał. Dom zakonny boromeuszek w Nakle Śląskim został jednak zamknięty.
Fot: Parafia pw. Najświętszego Serca Pana Jezusa w Nakle Śląskim
